อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ มีอาณาเขตครอบคลุม 11 อำเภอของ 4 จังหวัด คือ จังหวัดสระบุรี จังหวัดนครราชสีมา จังหวัดปราจีนบุรี และจังหวัดนครนายก ได้รับสมญานามว่าเป็นอุทยานมรดกของกลุ่มประเทศอาเซียนเป็นป่าผืนใหญ่ตั้งอยู่ในเทือกเขาพนมดงรักใน ส่วนหนึ่งของดงพญาไฟหรือดงพญาเย็นในอดีต ประกอบด้วยขุนเขา น้อยใหญ่สลับ ซับซ้อนหลายลูกเป็นแหล่งกำเนิดของต้นน้ำลำธาร ที่สำคัญหลายสาย เช่น แม่น้ำนครนายก แม่น้ำมูล

หาดสิชล เป็นหาดโค้งมีทิวทัศน์สวยงาม ชาวบ้านเรียกว่า อ่าวทองโหนด น้ำทะเลใสเล่นน้ำได้ ส่วนหาดหินงามเป็นหาดหินที่มีหินทั้งขนาดใหญ่และ เล็กอยู่มากมาย จึงไม่เหมาะที่จะเล่นน้ำ หาดหินงาม เป็นชายฝั่งทะเลด้านตะวันออกของอำเภอสิชล บริเวณเชิงเขาคอกงที่มี หาดทรายสวยงามมาก เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีอากาศดีเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจ ซึ่งประชาชนในอำเภอสิชลและอำเภอใกล้เคียงมาพักผ่อนกันมากโดยเฉพาะ

การเดินทาง ใช้ ทางหลวงหมายเลข 401 จากอำเภอเมืองนครศรีธรรมราชประมาณ 37 กิโลเมตร จากตัวอำเภอสิชล เลี้ยวขวาไปทางบ้านปากน้ำ 3 กิโลเมตร ถึงหาดสิชล จากหาดสิชลมีถนนลูกรังต่อไปอีก1.5 กิโลเมตร ถึงหาดหินงาม หาดสิชลเป็นชายหาดโค้ง มีทิวทัศน์สวยงาม ชาวท้องถิ่น เรียกว่า อ่าวท้องหยี,อ่าวท้องยาง, อ่าวท้องโหนด

จุดชมวิวซุยถัง หรือชื่อเต็มว่า จุดชมวิวฐานปฏิบัติการซุยถัง  เป็นจุดชมวิวที่สวยงามอีกจุดหนึ่งของดอยอ่างขาง ที่สามารถชมทะเลหมอกได้แบบใกล้ชิด  ห่างจากสถานีเกษตรหลวงดอยอ่างขางไปทางหมู่บ้านอรุโณทัย อ.ไชยปราการประมาณ 11 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมง มีทะเลหมอกให้ชมแบบสวยงามโดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาว บริเวณจุดชมวิว มีลานกางเต็นท์ ร้านอาหารและห้องน้ำให้บริการนักท่องเที่ยว

การเดินทางเมื่อผ่านจุดชมวิวม่อนสนให้ขับตรงไปจะเจอด่านตรวจตรงสามแยกอ่างขาง เลี้ยวขวาไปทางบ้านอรุโณทัยไปประมาณ 5 กิโลเมตร จะเจอจุดชมวิวซุยถัง หากไม่แน่ใจในเส้นทางสอบถามทางตรงป้อมทหารได้ สำหรับช่วงเวลาที่สามารถชมทะเลหมอกบริเวณจุดชมสายหมอกได้แบบสวยงาม แนะนำว่าควรมาหลังจากที่พระอาทิตย์ขึ้นไปแล้ว หรือให้มีแสงสว่างซักเล็กน้อย เพราะบริเวณที่มีทะเลหมอกจะไม่ใช้จุดที่พระอาทิตย์ขึ้นโดยตรง ต้องให้รอให้สว่างและแสงอาทิตย์เริ่มเจิดจ้าซักหน่อยซักประมาณ 7  โมงเป็นต้นไป ในบางวันทะเลหมอกมีให้ชมไปจนถึงประมาณ 9.30 น. สำหรับเราเลือกชมทะเลหมอกที่จุดชมวิวม่อนสนก่อน จากนั้นก็มาชมทะเลหมอกซุยถังต่อ  ซึ่งกำลังได้เวลาที่หมอกสวยงามพอดี  แสงสีทองเริ่มส่องมากระทบกับทิวเขา

ลักษณะของทะเลหมอกของจุดชมวิวซุยถังเรียกว่า เป็นลำธารแห่งสายหมอก เพราะอยู่ในแอ่งที่รายล้อมด้วยหุบเขา มองไปเหมือนสายน้ำไหล  มีระเบียงชมวิวของร้านค้าให้ยืนชมแบบแนบชิดทะเลหมอก  ซึ่งสามารถนั่งรับประทานอาหารได้ในยามเช้าไปชมทะเลหมอกไปได้อีกด้วย

เรียกได้ว่าจะเพลิดเพลินกับสายหมอกสีขาวราวปุยนุ่นที่อยู่ในอ้อมกอดสีเขียวของภูเขาได้แบบไม่รู้สึกเบื่อ ยิ่งสว่างมากขึ้น ท้องฟ้าก็จะเริ่มเป็นสีฟ้า ทะเลหมอกก็จะยิ่งฟูขึ้นมาและสว่างชัดเจนขึ้น เป็นจุดชมวิวที่คนยังไม่เยอะ ยังไม่ค่อยเป็นที่นิยมมาก ส่วนใหญ่จะเที่ยวจุดชมวิวม่อนสน ไร่ชา 2000 และไร่สรอว์เบอรี่กันมากกว่า แต่จุดชมวิวซุยถังอาจไม่ได้มีหมอกให้ชมทุกวันในฤดูหนาว แล้วแต่สภาพอากาศ ถ้ามีความชื้นสูง เช่น ฝนตกใหม่ๆแล้วหลังจากนั้นสภาพอากาศดี จะมีโอกาสได้เห็นทะเลหมอกได้ง่ายและแน่นขึ้นด้วย

บันได 1,200 ขั้น ที่ลัดเลาะผ่านซอกเขาไปตามหน้าผาจนถึงยอด มันคงสูงและเหนื่อยไม่ใช่เล่น เพียงแค่แหงนหน้าขึ้นไปมองคนที่กำลังไต่บันใดอยู่ข้างบนอันสูงลิบก็ดูน่าหวาดเสียว   ขึ้นไปแล้วจะสูงแค่ไหน ข้างบนนั้นมีอะไร จะขึ้นไปไหวหรือไม่ ดูเป็นสิ่งที่ท้าทายและชวนหาคำตอบยิ่งนัก ที่ยิ่งไปกว่านั้นมันเป็นการพิสูจน์ร่างกายและจิตใจได้เป็นอย่างดี

หลายปีมาแล้วผมเคยแวะมาเที่ยววัดนี้ซึ่งเป็นที่รู้จักของคนทั่วไป จะเรียกว่าเป็นวัดดังที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของภาคใต้ก็คงไม่ผิดนัก เคยได้ยินชื่อ “หลวงพ่อจำเนียร” เจ้าอาวาสวัดถ้ำเสือที่มีผู้เลื่อมใสศรัทธาของผู้คนในจังหวัดกระบี่และจังหวัดใกล้เคียงมานาน

ผมรู้จักวัดนี้ในฐานะที่เป็นสถานที่ฝึกสมาธิและเจริญภาวนา ซึ่งแต่ละปีจะมีทั้งหญิงและชายจำนวนมากมาบวชชี – พราหมณ์ นุ่งขาวห่มขาว และถือศีล 8 กันเป็นเวลาหลายวัน โดยวัดได้จัดสถานที่และสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆไว้รองรับอย่างครบครัน

วัดถ้ำเสืออยู่ห่างจากตัวเมืองกระบี่มาไม่ไกลนัก คงไม่เกิน 5 กิโลเมตร ตามเส้นทางสาย กระบี่ – ตรัง ทางเข้าวัดสังเกตง่าย จะเห็นก้อนหินก้อนใหญ่สูงราว 10 เมตร ตั้งโดดเด่นอยู่ตรงสามแยกปากทางเข้าวัดพอดี ซึ่งผมก็จะใช้เป็นจุด จุดสังเกตทุกครั้ง  ก่อนที่จะเลี้ยวรถเข้ามาตามถนนสายเล็กๆ ผ่านสวนของชาวบ้านต่อไปอีกประมาณ 1 กิโลเมตร ก็จะเห็นวัด
อยู่ด้านใน

ลานจอดรถที่กว้างขวางใหญ่โตอาจดูคับแคบหากเดินทางมาในวันหยุดหรือช่วงเทศกาล วัดนี้เป็นจุดแวะเที่ยวของนักทัศนาจร หลายระดับ ทั้งฉิ่งฉับทัวร์ ทัวร์ระดับ VIP รวมไปถึงกรุ๊ปทัวร์นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่ผ่านมายังเส้นทางนี้

” รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม”  สูงราวๆ 5 เมตร ดูใหญ่โตกว่าที่เคยเห็นมาจากที่อื่นๆ   ในแต่ละวันจะมีผู้คนมาบูชาไม่ขาดสาย จุดธูปจุดเทียนกันจนควันโขมง และเป็นจุดเด่นที่ใครมาวัดนี้แล้วคงต้องเจอ

ผมเคยมาเที่ยววัดนี้ตอนที่รูปปั้นพึ่งจะสร้างเสร็จใหม่ๆ เห็นสีทองเหลืองอร่ามแวววาวสวยงามมาก ใบหน้าเจ้าแม่กวนอิมดูสง่า มีราศรี หน้าขาวนวลออกชมภูเหมือนผู้หญิงสวยที่มีใบหน้าเกลี้ยงเกลา ซึ่งแสดงถึงฝีมืออันประณีตของช่างปั้น

ด้านข้างของวัดเป็นหน้าผาที่ใหญ่โตและสูงชันมาก มีบันไดปูนซิเมนต์ให้เดินไต่ผ่านซอกเขาข้ามไปอีกฝากหนึ่งได้ เมื่อข้ามไปแล้ว จะเห็นเป็นป่ามีต้นไม้ใหญ่ขึ้นหนาแน่น บางชนิดเป็นไม้ใหญ่ที่หาดูได้ยาก ดูลักษณะแล้วน่าจะมีอายุเป็นร้อยๆปี   ถ้าเดินลึกเข้าไป ตามแนวทางเดินริมเขาจะเห็นถ้ำเล็กๆ มีค้างคาวหลายสิบตัวที่เกาะนิ่งอยู่ตามเพดานถ้ำ สามารถมองเห็นได้ชัดเจนในตอนกลางวัน

ภายในบริเวณวัดที่อยู่ด้านหลังเขา   ดูเหมือนเป็นป่ามากกว่าจะเป็นที่ดินเขตของวัด แต่จากสอบถามคนแถวนั้นแล้วทราบว่าเป็น พื้นที่ของวัด อกว่าเดิมทีวัดนี้ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ในป่าต่อมามีชาวบ้านมาทำสวนทำไร่และอาศัยอยู่ใกล้ๆวัดทำให้พื้นที่ของวัดถูกโอบ
ล้อมไปด้วยที่ดินของชาวบ้าน

ชื่อ วัด” ถ้าเสือ ”  ในอดีตนั้นน่าจะมีเสืออาศัยอยู่ตามถ้ำต่างๆภายในวัด นึกไปแล้วก็น่าเป็นจริง เพราะสภาพทั่วไปเหมาะที่จะ เป็นที่อาศัยของสัตว์ป่า มีถ้ำอยู่หลายแห่ง มีต้นไม้ใหญ่ และห่างไกลจากผู้คน

แรกเริ่มเดิมทีของวัดนี้น่าจะมาจากพระป่าหรือพระธุดงค์มาอาศัยอยู่ตามถ้ำ และมีชาวบ้านที่ศรัทธาตามมากราบไหว้ จนกลาย เป็นวัดในเวลาต่อมา ซึ่งวัดถ้ำต่างๆในต่างจังหวัด ส่วนใหญ่แล้วจุดเริ่มต้นจนเป็นที่รู้จัก ก็ล้วนมาจากพระธุดงค์ที่จาริกไปเพื่อหา สถานที่วิเวกในการปฏิบัติธรรม จนมีผู้เลื่อมใสเดินทางมากราบไหว้กันเป็นจำนวนมาก

จะว่าไปแล้วการค้นพบถ้ำต่างๆที่มีชื่อและเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญในเวลาต่อมา ก็มาจากพระธุดงค์นี้แหละที่เป็นนักสำรวจ และเป็นผู้ค้นพบที่แท้จริง ต่ก็อาจมีบางส่วนที่เข้าไปอาศัยและสร้างศาสนวัตถุต่างๆขึ้นจนเป็นการทำลายสภาพแวดล้อมไปอย่าง
น่าเสียดายโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์

…ทั้งหมดนั้นเป็นความทรงจำที่ผมเคยมาเที่ยววัดนี้ถึง 2 ครั้งเมื่อหลายปีก่อน แต่ก็ยังไม่มีโอกาสไต่บันได 1,200 ขั้นแม้แต่ครั้ง
เดียว ทั้งนี้เป็นเพราะมีเวลาค่อนข้างจำกัดและยังต้องเดินทางต่อไปยังที่อื่นอีก ถึงกระนั้นก็ตั้งความหวังไว้ในใจว่าคงต้องหา โอกาสมาพิชิตให้ได้

” เมืองน่าน”

เรื่องราวส่วนใหญ่ที่รู้ๆมาก็เป็นเรื่องที่จดจำมาแต่อดีต อาจนานมาแล้ว แต่ก็ยังอยู่ในความทรงจำ เช่น น่าน เป็นจังหวัดเล็กๆ เป็นเมืองไม้สัก การเดินทางต้องข้ามเขาที่มีป่าไม้หนาแน่นตลอดสองข้างทาง มีพื้นที่ติดชายแดนประเทศลาว ตามแนวชายแดนก็ประกอบไปด้วยชาวเขาหลายเผ่า ซึ่งอดีตก็เคยเป็นหอกข้างแคร่ของรัฐบาล ที่ถูกชักนำให้หันมาฝักใฝ่ในลัทธิคอมมิวนิสต์ ชายแดนน่านรวมทั้งพื้นที่บนเขา จึงกลายเป็นแดนก่อการร้าย มีการสู้รบรุนแรง และถูกจัดให้เป็นพื้นที่สีแดง

น่าน หากนับถอยหลังไปในช่วงระหว่างปี 2510 – 2524 จะมีแต่ข่าวการสู้รบกันเป็นประจำจนดูเหมือนจะกลบภาพลักษณ์ที่ดีๆของเมืองน่านไปจนหมดสิ้น บางจังหวัดที่อยู่ใกล้เคียงเมืองน่านเช่นจังหวัดแพร่ ลำปาง เชียงราย ก็หวั่นวิตกว่าหากทหารปราบไม่อยู่ แน่นอนว่าเมืองแพร่และจังหวัดอื่นๆที่อยู่ถัดๆมาคงต้องรับศึกหนัก

น่านจึงเหมือน เป็นเมืองหน้าด่าน ทำหน้าที่เป็นกำแพงไม่ให้ฝ่ายผู้ก่อการร้ายล่วงล้ำอธิปไตย ซึ่งขณะนั้นประเทศต่างๆที่อยู่ใกล้เคียงกับประเทศไทย เช่น เวียดนาม พม่า ลาวกัมพูชา ก็กลายเป็นประเทศที่ปกครองในระบอบสังคมนิยมคอมมิวนิสต์ไปหมดแล้ว

ในช่วงเวลาที่เนินนานถึง 14 ปี จึงเป็นช่วงเวลาที่เหมือนเมืองน่านต้องถูกปิดประตชั่วคราว ถนนหลายสายระหว่างอำเภอต่างๆในจังหวัดน่านไม่ค่อยปลอดภัยนัก หากไม่จำเป็นก็จะไม่มีใครกล้าผ่าน ไม่ต่างกับเส้นทางระหว่าง พิษณุโลก – เพชรบูรณ์หรือในพื้นที่ในเขต อ.นครไทย จ.พิษณุโลก ที่บริเวณนั้นถูกกำหนดให้เป็นพื้นที่สีแดง มีการปะทะกันไม่เว้นแต่ละวัน ผู้สัญจรผ่านเส้นทางนั้นอาจโดนลูกหลงจากการต่อสู้ ในยามค่ำคืนแล้วก็จะกลายเป็นถนนร้างที่ไร้ยวดยาน